نیمفادورا تانکس

آخرین بار که رفتم کرمانشاه، کوچه و خونه‌ای که نزدیک دوماه توش زندگی کرده بودم و خونه‌ام بود، منو به یاد نیاورد!

هفته‌ی پیش اتفاقی یک روزه رفتم اصفهان، شهری که حدود 10 روز مهمونش بودم، اما به راحتی تونستم جایی که یه روز رفتم رو بدون آدرس پیدا کنم. گرچه که متأسفانه صاحبش اون روز اونجا نبود و نتونستم ببینمش، همون «مرد» مهربونی که یه روز پناهم داد…

 خونه‌ی دل آدم جایی‌ئه که توش آرامش رو تجربه کرده باشه.

 

ضمناً موفق شدم بعد از مدتها آشنایی وبلاگی و اینترنتی یکی از دوستان خوبم رو ببینم: گیج منگولی. ای کاش می‌تونستم ساعت‌ها پیشش بشینم! صرف حضورش به آدم دلگرمی می‌ده. گیج منگولی عزیز، ممنونم از خدا که یه جایی ما رو با هم آشنا کرد… و ممنونم بابت زحمت‌های گذشته و آینده!

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱۱/٢۱ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ توسط نیمفادورا تانکس نظرات () |

درباره وبلاگ

نويسندگان
آخرين مطالب
آرشيو مطالب
لینک های ویژه
امکانات وب